polityki pieniężnej w strefie euro jest już bliski końca. Z kolei w Stanach Zjednoczonych, Federalny Komitet do spraw
Operacji Otwartego Rynku (FOMC) zdecydował o trzech obniżkach stóp procentowych w 2025 r., łącznie o 75 p.b. Obniżył
tym samym przedział funduszy Fed do 3,50-3,75%, reagując na słabsze dane z rynku pracy. Prognozy rynkowe na rok
2026 sugerują spowolnienie tempa obniżek, z oczekiwaniami na jedną lub dwie obniżki w bieżącym roku. Zmiany w
polityce handlowej Donalda Trumpa w znacznym stopniu zwiększyły niepewność co do tempa wzrostu gospodarczego
oraz poziomu cen w USA. Członkowie FOMC pozostają obecnie podzieleni co do dalszego przebiegu cyklu luzowania
polityki pieniężnej. Na ostatnim posiedzeniu trzech urzędników zagłosowało przeciwko obniżce stóp, a dwóch chciało
całkowicie utrzymać stopy na stałym poziomie.
• Działania Narodowego Banku Polskiego. Rada Polityki Pieniężnej (RPP) w grudniu podjęła decyzję o kolejnym
dostosowaniu stopy referencyjnej i obniżyła jej poziom o 25 p.b., do 4,00%. W 2025 r. Rada Polityki Pieniężnej obniżyła
stopy procentowe sześć razy, łącznie o 175 p.b. Uważamy również, że rozpoczęty w zeszłym roku proces łagodzenia
polityki pieniężnej w Polsce nie został jeszcze zakończony. Wprost zaznaczył to w trakcie swojej styczniowej konferencji
Prezes NBP Adam Glapiński, który stwierdził, że Rada ma obecnie gołębie nastawienie i że przestrzeń do dalszego cięcia
stóp procentowych w Polsce się jeszcze nie wyczerpała. Za kontynuacją dostosowania stóp procentowych w dół
przemawiają perspektywy inflacji, która według szefa banku centralnego obniżyła się w sposób trwały. W tym świetle
oceniamy, że stopa referencyjna w tym roku zostanie obniżona przynajmniej do 3,50%, choć widzimy istotne ryzyko
głębszego (25-50 p.b.) dostosowania stóp procentowych w najbliższych miesiącach. Obecnie rynek wycenia spadek
głównej stopy procentowej do 3,25% w 2026 r.
• Zachowanie kursu złotego wobec kluczowych walut. W drugiej połowie 2025 r. szoki zewnętrzne (m.in. kolejne informacje
o zmianach taryf celnych) czy wewnętrzne (wybory prezydenckie) wyraźnie osłabły. W efekcie w dalszej części roku
nastąpiła stabilizacja kursu złotego w relacji do kluczowych walut. W III kwartale kurs EUR/PLN poruszał się w wąskim
przedziale między 4,24 a 4,29, a w IV kwartale umocnił się do 4,21. Czynnikiem wspierającym umocnienie krajowej waluty
pod koniec roku były solidne dane z polskiej gospodarki. Biorąc pod uwagę dobre perspektywy wzrostu gospodarczego
i zbliżający się do końca proces łagodzenia polityki monetarnej zakładamy, że kurs EURPLN pozostanie stabilny i będzie
poruszał się wokół poziomu 4,20. Ryzykiem „w górę” dla tej prognozy są czynniki geopolityczne rzutujące na przepływy
kapitału na rynki Emerging Markets.
• Kształtowanie się aktywności gospodarczej w Polsce. W 2025 r. Produkt Krajowy Brutto w Polsce zwiększył się według
wstępnych danych o 3,6%. Głównym motorem gospodarki był popyt krajowy, który wzrósł o 4,0%, w tym wydatki
konsumpcyjne gospodarstw domowych o 3,7%, a nakłady brutto na środki trwałe o 4,2%. Kontrybucja handlu
zagranicznego do PKB pozostała więc ujemna, niemniej dane o eksporcie wskazują na pewne ożywienie sprzedaży
zagranicę. Szacunki opublikowane przez GUS wskazują, że w samym IV kwartale 2025 r. PKB zwiększył się w ujęciu
nieodsezonowanym o 4,0% r/r (oraz 1,0% kw/kw i 3,6% r/r po odsezonowaniu). W tym roku prognozujemy, że tempo
wzrostu gospodarczego nieznacznie przyspieszy i wyniesie 3,7% wobec 3,5% w roku ubiegłym. Spodziewamy się, że
krótkookresowo w trakcie 2026 r. dynamika Produktu Krajowego Brutto może przekroczyć 4%, m.in. dzięki funduszom
europejskim (w tym KPO). Na rok 2026 przewidujemy bezprecedensowy w polskiej historii napływ funduszy
inwestycyjnych z UE, którego wartość może wynieść ok. 40 mld EUR. Impulsem dla inwestycji powinny być zwłaszcza
środki z Krajowego Planu Odbudowy, w tym w szczególności granty. W części dotacyjnej KPO, Polska powinna otrzymać
łącznie ok. 108 mld zł, co oznacza, że w tym roku transfery z tego tytułu mogą wynieść blisko 70 mld zł.
Krajowym producentom sprzyjać ma prawdopodobna poprawa koniunktury w Europie Zachodniej. Mimo wyhamowywania
dynamiki nominalnych dochodów (wolniejsze tempo wzrostu płac), umacniać ma się też konsumpcja gospodarstw
domowych w perspektywie spadku inflacji i kosztów obsługi kredytów, kontynuując trend z poprzedniego roku. Wszystko
wskazuje więc na wzrost popytu na kredyty w nowym roku zarówno po stronie gospodarstw domowych, jak i firm.
• Trajektoria inflacji. W IV kwartale 2025 r. inflacja CPI w Polsce nadal hamowała. W okresie październik- grudzień
dynamika cen wyniosła 2,6% wobec 3,0% w okresie lipiec-wrzesień. Po wyłączeniu cen żywności i energii inflacja w IV
kwartale wyniosła 2,8% r/r, tj. o 0,4 p.p. poniżej wyniku z III kwartału (3,2% r/r). W najbliższych miesiącach inflacja bazowa
będzie nadal stopniowo hamować, wspierana przez solidny, ale niezbyt szybki wzrost PKB i spowalniającą dynamikę płac.
Koszty pracy będą rosły w najbliższych miesiącach w wolniejszym tempie, na co wskazują m.in. badania przedsiębiorstw.
Istotne dla kształtowania się inflacji CPI w 2026 r. będą również ceny energii. Decyzją Urzędu Regulacji Energetyki od lipca
obniżone zostaną taryfy na sprzedaż gazu dla gospodarstw domowych. Dodatkowo, sytuacja na rynku surowców, w tym
zwłaszcza ropy naftowej oraz kurs USDPLN w znacznym stopniu osłabiła presję inflacyjną z tytułu cen importu. W efekcie
spodziewamy się niskiej presji na podwyżki cen towarów. Prognozujemy, że inflacja CPI w bieżącym roku wyniesie
średniorocznie 2,1% r/r i przez dużą część roku będzie znajdować się nieznacznie poniżej celu inflacyjnego Narodowego
Banku Polskiego wynoszącego 2,5%.
• Nierównowaga w finansach publicznych. Według danych GUS, deficyt sektora finansów publicznych w Polsce w 2024 r.
wzrósł do ok. 6,5% PKB wobec deficytu na poziomie 5,3% PKB w 2023 r. Ministerstwo Finansów szacuje, że w 2025 r.
relacja deficytu sektora general government do PKB wyniesie ok. 7%. Wzrost deficytu w porównaniu do ubiegłych lat
spowodowany jest m.in. zwiększeniem wydatków na obronność, wyższych nakładów na świadczenia społeczne oraz
podwyżką wynagrodzeń w strefie budżetowej. Nałożona na Polskę przez instytucje europejskie procedura nadmiernego
deficytu obliguje Polskę do redukcji luki budżetowej do poziomu 3% PKB do 2028 r. Według Komisji Europejskiej
zakumulowane wysokie deficyty fiskalne oraz niższe tempo nominalnego wzrostu PKB będą zwiększać relację długu
publicznego do PKB w kolejnych latach z 55,3% w 2024 r. do 69,2% w 2027 r. Wzrost wskaźnika zadłużenia będzie
dodatkowym argumentem przemawiającym za dyscypliną budżetową w perspektywie najbliższych lat.
• Nastroje na głównych rynkach finansowych. W najbliższych okresach nastroje na globalnych rynkach finansowych
pozostaną wrażliwe na oczekiwania dotyczące polityki monetarnej w głównych gospodarkach, w szczególności USA
i strefie euro, oraz na napływ danych makroekonomicznych wpływających na ocenę tempa wzrostu gospodarczego i
inflacji. Istotnym czynnikiem będzie również poziom zmienności na rynkach akcji, obligacji i walut, kształtowanych przez
wyceny aktywów, koszty kapitału oraz skłonność inwestorów do podejmowania ryzyka. Dodatkowo, utrzymujące się
napięcia geopolityczne oraz niepewność dotycząca rynków surowcowych mogą wpływać na przepływy kapitałowe
i ostrożniejsze zachowanie uczestników rynku, co pośrednio oddziałuje na warunki finansowania i aktywność sektora
bankowego.
• Kredyty oparte o wskaźnik WIBOR. Spór o kredyty oparte o wskaźnik WIBOR zyskał medialny rozgłos pod koniec 2022 r. W
lipcu 2023 r. Urząd Komisji Nadzoru Finansowego (UKNF) opublikował stanowisko, w którym podkreślił, że w ocenie UKNF
nie ma żadnych podstaw do podważania wiarygodności i legalności WIBOR, w szczególności w kontekście zastosowania
tego wskaźnika w umowach o kredyt hipoteczny w walucie polskiej. 11 czerwca 2025 r. odbyła się rozprawa przed
Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dotycząca pytań prejudycjalnych dotyczących kwestii możliwości
oceny przez sądy krajowe postanowień umowy kredytu odwołujących się do wskaźnika WIBOR w myśl przepisów