Ujmowanie przychodów z umów z klientami
W Spółce nie występują zobowiązania do wykonania świadczenia, które Spółka powinna spełniać w miarę upływu
czasu. W przypadku zobowiązań do wykonania świadczenia, które zasadniczo spełniane są w określonym
momencie, Spółka przychody w tej kategorii rozpoznaje w momencie przekazania kontroli nabywcy.
Spółka przypisuje cenę transakcyjną do każdego zobowiązania do wykonania świadczenia (lub do odrębnego
dobra lub odrębnej usługi) w kwocie, która odzwierciedla kwotę wynagrodzenia, które – zgodnie z oczekiwaniem
Spółki – przysługuje jej w zamian za przekazanie przyrzeczonych dóbr lub usług klientowi.
Wynagrodzenie określone w umowie nie obejmuje kwoty zmiennej, wartości wynagrodzeń za przekazane dobra
określone są w stałych wysokościach skalkulowanych na podstawie ceny nabycia dobra powiększonej o marżę
(stałą dla danego klienta w określonym czasie).
Spółka stosuje wyjątek praktyczny dopuszczony w MSSF 15 i nie koryguje przyrzeczonej kwoty wynagrodzenia
o wpływ istotnego elementu finansowania, jeżeli w momencie zawarcia umowy oczekuje, że okres od momentu
przekazania przyrzeczonego dobra lub usługi klientowi do momentu zapłaty za dobro lub usługę przez klienta
wyniesie nie więcej niż jeden rok.
W Spółce nie występują umowy z terminem płatności dłuższym niż rok.
Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego
Prawdopodobieństwo rozliczenia składnika aktywów z tytułu podatku odroczonego z przyszłymi zyskami
podatkowymi opiera się na budżecie Spółki zatwierdzonym przez Zarząd Spółki. Jeżeli prognozowane wyniki
finansowe wskazują, że Spółka osiągnie dochód do opodatkowania, aktywa na podatek odroczony ujmowane są
w pełnej wysokości.
Wartość składnika aktywów z tytułu podatku odroczonego podlega analizie na każdy dzień bilansowy,
a w przypadku, gdy spodziewane przyszłe zyski podatkowe nie będą wystarczające dla realizacji składnika
aktywów lub jego części następuje jego odpis. Ocena ta wymaga zaangażowania profesjonalnego osądu
i szacunków.
Zgodnie z KIMSF 23, jeżeli w ocenie Spółki jest prawdopodobne, że podejście Spółki do kwestii podatkowej lub
grupy kwestii podatkowych będzie zaakceptowane przez organ podatkowy, Spółka określa dochód do
opodatkowania (stratę podatkową), podstawę opodatkowania, niewykorzystane straty podatkowe, niewykorzystane
ulgi podatkowe i stawki podatkowe z uwzględnieniem podejścia do opodatkowania planowanego lub
zastosowanego w swoim zeznaniu podatkowym. Oceniając to prawdopodobieństwo, Spółka przyjmuje, że organy
podatkowe uprawnione do skontrolowania i zakwestionowania sposobu traktowania podatkowego przeprowadzą
taką kontrolę i będą miały dostęp do wszelkich informacji.
Jeżeli Spółka stwierdzi, że nie jest prawdopodobne, że organ podatkowy zaakceptuje podejście Spółki do kwestii
podatkowej lub grupy kwestii podatkowych, wówczas Spółka odzwierciedla skutki niepewności w ujęciu księgowym
podatku w okresie, w którym to ustaliła. Spółka ujmuje zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego
z wykorzystaniem jednej z dwóch niżej wymienionych metod, w zależności od tego, która z nich lepiej odzwierciedla
sposób, w jaki niepewność może się zmaterializować:
• Spółka określa najbardziej prawdopodobny scenariusz – jest to pojedyncza kwota spośród możliwych wyników
lub
• Spółka ujmuje wartość oczekiwaną – jest to suma kwot ważonych prawdopodobieństwem spośród możliwych
wyników.
Utrata wartości aktywów niefinansowych
W celu określenia wartości użytkowej Zarząd szacuje prognozowane przepływy pieniężne oraz stopę, którą
przepływy dyskontowane są do wartości bieżącej (patrz podpunkt dotyczący utraty wartości aktywów
niefinansowych). W procesie wyceny wartości bieżącej przyszłych przepływów dokonywane są założenia
dotyczące prognozowanych wyników finansowych. Założenia te odnoszą się do przyszłych zdarzeń i okoliczności.
Faktycznie zrealizowane wartości mogą różnić się od szacowanych, co w kolejnych okresach sprawozdawczych
może przyczynić się do znaczących korekt wartości aktywów Spółki.
Spółka analizuje również utratę wartości zapasów, które wyceniane są według niższej z dwóch wartości: ceny
nabycia oraz wartości netto możliwej do uzyskania. Wartość netto możliwa do uzyskania jest to szacowana cena
sprzedaży ustalana w toku zwykłej działalności gospodarczej. Jeżeli koszt nabycia składnika zapasów jest wyższy
od jego wartości netto możliwej do uzyskania, dokonuje się odpisu aktualizującego w wysokości różnicy między
kosztem nabycia składnika a jego wartością netto możliwą do uzyskania. Odpis ujmowany jest w ciężar pozostałych
kosztów operacyjnych.